Текст песни Эдита Пьеха - Nie spoczniemy (Не успокоимся)
Bo za jedną siną dalą - druga dal.
Nie spoczniemy, nim dojdziemy,
Nim zajdziemy w siódmy las.
Więc po drodze, więc po drodze
Zaśpiewajmy chociaż raz.
Nienasycony w sercu głód,
Bo za jednym mocnym chłodem drugi chłód.
Nie spoczniemy, nim dojdziemy,
Nim zajdziemy w siódmy las.
Więc po drodze, więc po drodze
Zaśpiewajmy chociaż raz.
Niewytańczony wybrzmi bal,
Bo za jedną siną dalą - druga dal.
Nieuleczony uśnie ból,
Za pikowym czarnym królem - drugi król.
Niepocieszony mija czas,
Bo za jednym czarnym asem - drugi as.
Nie spoczniemy, nim dojdziemy,
Nim zajdziemy w siódmy las.
Więc po drodze, więc po drodze
Zaśpiewajmy chociaż raz.
Niewytańczony wybrzmi bal,
Bo za jedną siną dalą - druga dal.
Nieuleczony uśnie ból,
Za pikowym czarnym królem - drugi król.
Czy warto było kochać nas?
Może warto, lecz tą kartą źle grał czas.
Nie spoczniemy, nim dojdziemy,
Nim zajdziemy w siódmy las.
Więc po drodze, więc po drodze
Zaśpiewajmy jeszcze raz.
Więc po drodze, więc po drodze
Zaśpiewajmy chociaż raz.
О чём эта песня
Песня — это упрямый, но пронзительно грустный рассказ о движении без остановки: за одной «синей далью» открывается другая, за холодом — новый холод, за картой — следующая карта, и герои обещают не успокаиваться, пока не дойдут до загадочного «седьмого леса». Настроение тут смешанное — романтическая усталость, тревога и вызов судьбе; ключевые образы дороги, недостижимого горизонта, карточной игры и неутолённого желания работают как знаки вечного поиска. Приёмы простые и сильные: настойчивые повторы «nie spoczniemy», параллельные конструкции и рефрен «по дороге хоть раз споём», а вопрос «стоило ли нас любить?» вносит горькую ноту сомнения. В итоге песня не о победе, а о верности пути — даже если время «плохо сыграло этой картой», путники всё равно идут и поют.
Комментарии